Historia — Dubrovnik

Miasto, które George Bernard nazwał później „rajem na ziemi", zostało założone w VII wieku. Uchodźcy z Epidaurum, miasta oddalonego o około 10 km od centrum Dubrownika, założyli je pod nazwą Ragusa, gdy ich ojczyzna została zniszczona przez Awarów. Poprzez opłaty ochronne dla słowiańskich władców zapewniano pokój w młodym mieście, ale wkrótce także armie z zewnątrz rozwinęły żywe zainteresowanie stale rosnącą miejscowością. Po Arabach w IX wieku nastąpili niespełna 100 lat później Macedończycy, a w końcu Wenecjanie sięgnęli po władzę nad Ragusą. Mieszkańcy Dubrownika, do których we wszystkich czasach należeli także znani po dziś dzień literaci i intelektualiści, zręcznie taktykowali, zamiast odpowiadać przemocą na przemoc zbrojną: chcieli własnego państwa, jak najdalej idącej autonomii i przede wszystkim pokoju. Te cele osiągnięto drogą dyplomatyczną w XII wieku. Bizancjum, Europę i Słowian udało się przekonać, by wykorzystywać Ragusę jako miejsce przeładunku i centrum handlu i chronić ją od zniszczeń. Gdy karawany i statki wymieniały teraz codziennie towary, mnożyły bogactwo miasta, a pokój wydawał się pewny, postanowiono nawet zasypać fosę, która oddzielała miasto od lądu stałego i mogła chronić przed najeźdźcami, aby drogi handlowe stały się jeszcze mniej skomplikowane, łatwiejsze i wygodniejsze. Dziś przez ten wał prowadzi handlowa ulica Stradun. Samodzielność Ragusy pokazuje się także w tym, że miasto od końca XIII wieku biło własną monetę. Ale w swoim dążeniu do jeszcze większej władzy ojcowie miasta bynajmniej nie polegali tylko na przyjaznych kontaktach z jeszcze potężniejszymi: wymuszenia, intrygi i trzymanie się monopolu na sól były równie decydujące dla historii sukcesu tego, w międzyczasie podzielonego na kilka księstw, miasta. Ponieważ poszczególni książęta zawsze pochodzili z zamożnych rodzin patrycjuszowskich, nie doszło też do rywalizacji między nimi i tworzyli silny front przeciw wszelkiej ingerencji z zewnątrz. Nawet gdy Turcy oficjalnie zagarnęli władzę nad miastem, można było tutaj utrzymywać stosunki oparte na wzajemności: z powodu swoich darów i obiecanej neutralności w tym konflikcie Ragusa stała się węzłem między Wschodem a Zachodem, między okupantami a okupowanymi. Gdy jednak flotylle handlowe północno-zachodniej Europy stawały się coraz lepiej wyposażone, szybsze i skuteczniejsze, port Ragusy stawał się coraz mniej ważny, bo Holendrzy, Anglicy i Francuzi mogli pokonywać długie odcinki, nie tracąc cennego czasu na postój na Adriatyku. Zamiast dbać także o swoją marynarkę i ją ulepszać, w Ragusie skupiono się na wykorzystaniu ziemi: projekty nieruchomościowe i uprawa roli wydawały się dobrym planem — dopóki ciężkie trzęsienie ziemi w 1667 roku nie przekreśliło tej rachuby. Odtąd Ragusa nie była już promiennym miastem, którym zawsze chciała być. Napoleon uszczuplił jej prawa miejskie, od 1815 roku należała oficjalnie do Austrii i coraz bardziej odchodziła w zapomnienie. A po ciężkich zniszczeniach i oblężeniach w wojnie 1991–95 Dubrownik, teraz w pełni odrestaurowany, odbudowany i piękny, czeka na nową epokę dobrobytu i sławy. Miasto stawia przy tym przede wszystkim na turystykę — obiecującą strategię, która przyniesie korzyść także Państwu!