Postira

Nigdzie na wyspie Brač człowiek nie uświadamia sobie wyraźniej szybkiego biegu czasu niż w Postirze. Gdzie wcześniej na małych powierzchniach uprawnych drżało się przy burzy o żniwa roku, tam stoją teraz migotliwe fasady szklarni high-tech. Pomiędzy nimi stoją domy z (dobrych?) starych czasów, ciasno pobudowane jeden przy drugim, z obowiązkowym kościołem wiejskim w ich środku. Ten jednak został kompletnie odnowiony, tak że pomijając mury zewnętrzne nic już nie przypomina o budowli z XVI wieku. Znacznie bardziej autentyczna jest bazylika na wschodzie Postiry: stoi w tej formie od VI wieku i od XI wieku była krótkoterminowo przekształcona w konwent benedyktynów. Mnisi szukali tu prawdopodobnie odosobnienia, bo miejscowość Postira, która dziś liczy 1000 mieszkańców, została po raz pierwszy wspomniana w 1347 roku. Ze swoją przytulną, odwróconą od świata architekturą miejską i słonecznym, otwartym basenem portowym to miasto wydaje się szczególnie inspirująco działać na bardziej wrażliwych ze swoich obywateli. Bo całych trzech urodzonych tu artystów jest jeszcze dziś cenionych i czczonych: współczesny poeta, bojownik o wolność i polityk Vladimir Nazor, poeta Ivanišević i rzeźbiarz Lazanić, którzy żyli i działali w XVI i XVII wieku.