Historia — wyspa Čiovo

Dawno temu ludzie myśleli, że na wyspie przed Trogirem mieszkają ogromne węże, które zjadają ich bydło i chcą szkodzić ludziom. Dlatego dzisiejsze Čiovo nazwano najpierw „Boa”. Pod tą nazwą wyspa znajduje też pierwszą pisemną wzmiankę. Kilku mężczyzn zwątpiło w stare mity i podzieliło wyspę między siebie. Od imienia jednego z nich nazywa się teraz Vulciha. Z tego z czasem przez przesunięcia głosek powstało Vulcohovo, Cihovo i wreszcie Čiovo. W przeciwieństwie do obrazu, jaki ukazuje się dzisiejszym odwiedzającym, wyspa przez stulecia była zaledwie zaludniona: obok kilku uciekinierów z czasów przedrzymskich, wygnańców z pierwszych wieków naszej ery i szukających samotności duchownych w V wieku, w średniowieczu wyspę zamieszkiwali także chorzy na trąd. Dopiero w XV wieku, gdy wyspę uznano za dobre schronienie przed nadciągającym wojskiem tureckim, gęstość zaludnienia gwałtownie wzrosła. Wielu nowych mieszkańców zostało również wtedy, gdy ostre zagrożenie minęło. Zakładali stocznie i łowili ryby w morzu, urządzali ogrody i pola i tworzyli budowle, które można zwiedzać jeszcze dziś. W XIX wieku wykształcony i skłonny do eksperymentów mieszkaniec wyspy Andrija Andrić odkrył leczniczą moc niektórych miejscowych roślin. Sklasyfikował 905 gatunków i badał, między innymi na Uniwersytecie w Padwie, działanie ich aromatów, substancji czynnych i reakcji na choroby i urazy. Szczególnie starsi wyspiarze częściowo jeszcze wiedzą o tym dobroczynnym działaniu i mają całkiem własne przepisy na oparzenia słoneczne, ukąszenia komarów czy podrażnienia żołądka — po prostu popytajcie, jeśli będzie taka potrzeba! Większość mieszkańców Čiova mówi też wystarczająco dobrze po niemiecku lub angielsku, ponieważ dziś żyją przede wszystkim z turystyki. Niemal każda rodzina ma pokój do wynajęcia, a szczególnie na północy buduje się pilnie. A jednak — prawdopodobnie leży to w sile przyciągania tej wyspy — dostępne miejsce tylko rzadko sprosta napływowi odwiedzających.