Historia — wyspa Hvar

Przekazano, że już w roku 384 przed naszą erą pierwsi Grecy przeprawili się w stronę Hvaru i osiedli tu na stałe. Miejscowość, którą znamy dziś jako Stari Grad, nazywała się wtedy Pharos i była jedyną osadą wśród bogatych łowisk, gęstych lasów sosnowych i żyznej ziemi. Rozproszeni po wyspie Ilirowie i Dalmatyńczycy próbowali początkowo wypędzić najeźdźców, ale ulegli greckiemu doświadczeniu bojowemu i liczebności. Dopiero Rzymianie mogli w roku 213 p.n.e. zastąpić grecką władzę. Prowadzili całkiem inną politykę niż Grecy, którzy chętnie zrobiliby z Pharos kolejną adriatycką metropolię. Rzym wypchnął pierwotnych wyspiarzy na wschód, gdzie musieli poświęcić się rolnictwu. Wzmocnienie otrzymali w czasach wędrówki ludów od Słowian, którzy przybyli na wyspę z Neretwy i dali jej nazwę „Lesna". W tym czasie coraz więcej zagród łączyło się w małe osady na wschodnim i południowym wybrzeżu Hvaru. We wczesnym średniowieczu o Hvar toczono zaciekłe walki: od panowania bizantyjskiego w 870 roku do podboju weneckiego w 1420 Hvar bywał jednak okresowo wciąż pod samorządem. Ale ponieważ flota Serenissimy potrzebowała stałego portu na Adriatyku, uczyniła wszystko, by objąć Hvar swoją opieką — i to zamierzenie w końcu też przeprowadziła. Dzięki żywemu handlowi i kontaktom z zagranicą Hvar przeżył w kolejnych dziesięcioleciach swój rozkwit: miasta zostały budowlanie uszlachetnione, Wenecja przyniosła na wyspę więcej pieniędzy, niż rybołówstwo i rolnictwo mogłyby kiedykolwiek wypracować, i mianowała poszczególne rodziny rodem szlacheckim, tak by także niepokoje polityczne zostały w dużej mierze zażegnane. Ten plan jednak oczywiście zawiódł: w 1510 roku 6000 obywateli pod Matiją Ivanićem powstało przeciw tej hierarchii klasowej — bez powodzenia, wobec przewagi weneckiej. Wrogie strony zjednoczyło w 1571 roku zagrożenie ze strony wspólnego przeciwnika: wojska tureckie w swoim natarciu dotarły aż na wyspę Hvar i zrównały miasta z ziemią. Mimo zaangażowanej, ale długotrwałej odbudowy Wenecja wycofywała się powoli. W 1774 roku Kotor stał się najważniejszym portem regionu, a sława Hvaru ograniczyła się odtąd do jego malowniczej przyrody i optymalnego klimatu. Wyspa budziła wprawdzie jeszcze pewne zainteresowanie u Austriaków, Włochów i Słowian, była na przemian przypisywana raz jednemu, raz drugiemu narodowi, ale prawdziwą znajomość zyskała ponownie dopiero po zakończeniu drugiej wojny światowej, gdy turystyka zaczęła tu zdobywać przyczółek.

Odtąd coraz więcej międzynarodowych gości ciągnie do małych miejscowości nadmorskich i wsi górskich — ale mieszkańcy Hvaru nauczyli się z historii swojej ojczyzny, że każda faza może zakończyć się niespodziewanie, i tak nie skupiają się tu wyłącznie na interesach z ruchem turystycznym, lecz zachowują swoją niezależność i autentyczność w ten sposób, że nadal rybołówstwo i rolnictwo należą do ważnych filarów gospodarczych miejscowych.