Vis

Główne i portowe miasto wyspy o tej samej nazwie składa się właściwie z dwóch małych osad połączonych rozległą drogą nadbrzeżną: na zachodzie leży Luka, na wschodzie Kut. Pomiędzy nimi kilka kawiarni, restauracji i liczne pomosty, przy których kołyszą się łodzie właścicieli domów. Uliczki za nimi są w większej części czystymi dzielnicami mieszkalnymi. Tutaj znajdują się tylko pojedyncze butiki i lokale. Odpowiednio spokojne byłoby życie w Vis, gdyby liczni rowerzyści raz po raz nie zapewniali przenikliwymi dzwonkami i szaleńczym tempem małego zastrzyku adrenaliny. Bo ponieważ cały pas wybrzeża jest w znacznej mierze zamknięty dla samochodów, rower jest tu — wbrew i z powodu — śródziemnomorskiego upału najbardziej praktycznym środkiem poruszania się. W szczycie sezonu jednak, gdy goście i miejscowi zbierają się na promenadzie — częściowo dlatego, że tu jest port promowy, częściowo by cieszyć się świeżą bryzą — rowerzyści są na przegranej pozycji: często widzi się ich w te dni tylko prowadzących rower. Kto chce zejść im z drogi, może zwiedzić cztery wieże obronne i dwa kościoły z XVI i XVII wieku albo muzeum archeologiczne (wt.–nd.: 9–13, 17–19), które opracowuje historię miasta i wśród którego eksponatów znajdują się także pozostałości znalezionego tu teatru rzymskiego oraz ozdobionych mozaikami term z I wieku, które stały na bliskim półwyspie Prirovo. Kto świadków architektury dawnych czasów woli widzieć w ich naturalnym otoczeniu, może wybrać się na mały spacer do murów miejskich i wzdłuż nich. Znajdziecie je, jeśli pójdziecie od zatoki w kierunku północno-zachodnim.