Makarska

Między morzem a szarą ścianą Biokova Makarska leży w zatoce, którą dwa zalesione półwyspy niemal zamykają w krąg: Sveti Petar na zachodzie, Osejava na wschodzie. Żyje tu około trzynastu tysięcy ludzi, a w lecie wielokrotnie więcej - miasto jest środkiem Riwiery Makarskiej i jej największym portem. Kto z nabrzeża wejdzie na stare miasto, po kilku krokach stanie na placu Kaczicia przed kościołem świętego Marka, którego fasada pochodzi z XVIII wieku. Zaraz obok drzwi prowadzą do klasztoru franciszkanów, a tam czeka niespodzianka miasta: zbiór muszli i ślimaków ze wszystkich mórz, zgromadzony przez samych zakonników. Żwirowa plaża biegnie od portu na zachód, a sosny dochodzą prawie do wody - kto szuka cienia, znajdzie go tu bez parasola. Za miastem Biokovo wznosi się na 1762 metry, a droga na Sveti Jure to całodniowa wyprawa z widokiem, który przy pogodnym niebie sięga aż do Włoch. Wieczorem kierunek się odwraca: nadmorska promenada się zapełnia, ławki pod palmami są zajęte, a prom do Sumartina na Braču odbija ostatni raz.

Makarska leży przy Magistrali Adriatyckiej, drodze nadmorskiej D8, około sześćdziesięciu kilometrów na południowy wschód od Splitu - samochodem około godziny, jeśli droga jest wolna. Kto przylatuje, ląduje na lotnisku Split pod Kaštelą i ma przed sobą jeszcze osiemdziesiąt kilometrów; autobusy jeżdżą tą trasą kilka razy dziennie. Z portu prom samochodowy przepływa do Sumartina na wschodnim krańcu wyspy Brač, a przeprawa trwa niespełna godzinę. A kto chce przejechać całą riwierę, nie potrzebuje planu: D8 trzyma się blisko wybrzeża, a w dole po lewej przez całą drogę leży morze.