Historia — Krka

Gdy po końcu ostatniej epoki lodowcowej masy lodowców w Europie Środkowej rozpuściły się, poziom morza podniósł się, a stopiona woda musiała znaleźć swoją drogę przez kraj, ukształtowały się także zaczątki dzisiejszego łożyska rzeki Krki. Wspierana przez erozję i wysoki poziom wód gruntowych rzeka wgryzała się coraz głębiej w porowate ściany skalne i dała początek dzisiejszym kanionom, dolinom i jeziorom. W tym szczególnie imponującym i niepowtarzalnym krajobrazie wkrótce osiedlili się także ludzie i tak obszar dzisiejszego parku narodowego był od antyku nieprzerwanie zamieszkany. Na brzegach pasło się bydło, a na słonecznych zboczach uprawiano wino, dawniej gęsty las sosnowy został w znacznej mierze wyrąbany na rzecz budowy domów i statków, ale Krka zachowała swój naturalny czar. I tak większa część przebiegu rzeki została już w 1955 roku uznana za szczególnie godną ochrony. Ponieważ na terenie już od początku XX wieku stało kilka elektrowni wodnych, które ściśle mówiąc trudno pogodzić z koncepcją parku narodowego, faktyczne założenie Parku Narodowego Krka przeciągnęło się do roku 1985. Niestety w kolejnych latach w odpowiednio słabo zaludnionej okolicy toczyły się ciężkie walki i jeszcze dziś nie wszystkie miny zostały usunięte z podszytu. Od 1997 roku do parku należy 110 kilometrów kwadratowych od Butišnicy do mostu w Skradinie, około 100 z nich zajmują zbocza i łąki, powierzchnie leśne i skały. Tutaj się wędruje i obserwuje, cieszy się świeżym powietrzem z lekkim aromatem roślin przyprawowych i ziół, ciepłym blaskiem słońca i wciąż na nowo widokiem na raz szumiącą, raz szemrzącą rzekę z jej niezliczonymi wodospadami.