Zabytki — Mljet

Zarząd parku oferuje wycieczki łodzią przez przejście Veliki Most, przy których przepływa się kanałem Soline i potem zwraca się na zachód, by zwiedzić wysokie, strome klify, które tam opadają w morze. Ten widok jest już z góry imponujący, ale naprawdę okazale skały działają dopiero, gdy patrzy się na nie w górę z wody. Ponieważ wjazd do Veliko jezero jest wszystkim innym statkom zabroniony, ofertą zarządu parku nasuwa się wyjątkowa możliwość.

Podczas gdy przyroda w resztce parku narodowego wprost pęka od siły, pałac Polače mogła na radość mało zaimponować: mury z III-V wieku po Chrystusie zostały prawdopodobnie wzniesione jako letnia siedziba jednej rzymskiej rodziny patrycjuszowskiej i od tego czasu były zamieszkiwane przez wszystkie następne pokolenia: jeszcze dziś ludzie mieszkają w tym kompleksie, w międzyczasie rozbudowanym w całą miejscowość. Na zachód od pierwotnych murów pałacu znajdują się resztki bazyliki, na górze Glavica tronują ruiny kasztelu, a na wschód od pałacu odkryto dwie dalsze budowle sakralne. Miejscowość jest więc wciąż punktem przyciągania nie tylko dla urlopowiczów, lecz także dla (hobbystycznych) archeologów!

Na małej wyspie Świętej Marii pośrodku jeziora Veliko jezero jeszcze dziś stoi klasztor benedyktyński z XII wieku. Podczas gdy mnisi wówczas na niedostępnej wyspie znaleźli odosobnienie i spokój, których szukali, dziś tysiące odwiedzających na rok odkrywa tu interesujące rzeczy o kulturze i historii regionu: kościół i klasztor zostały wzniesione w stylu romańskim, ale później dopasowane do stylu renesansowego i romantycznego, a wewnątrz tych murów powstały — zainspirowane przecudnym krajobrazem i wspierane samotnością — niektóre z najważniejszych pism kultury chorwackiej.

Poza parkiem narodowym w bliskości wsi Blato, Sobra i Prožurje przyroda wyróżnia się przede wszystkim „polami” — zagłębieniami w gruncie z bezpośrednim połączeniem z morzem, tak że zawartość soli w nich stale się waha. Po opadach deszczu tworzą się tu jeziora, w lecie doliny wysychają do małych jam wodnych, miejsca wody słonej (saltine) przemieniają się z miejscami wody słodkiej (baltine) i tworzą tak spektakl wodny, który rzadko się znajduje. Kto zwiedza park narodowy, interesuje się także zjawiskami przyrody poza florą i fauną i ma jeszcze trochę czasu, nie powinien przegapić tych jam wodnych.

Na południowym wybrzeżu, około na połowie długości wyspy, leży grota Jama, dawna jaskinia karstowa, której strop się zawalił i tak wydarł w kamień głęboką gardziel. Z góry ma się imponujący widok na strome ściany i morze, które wpływa do tej groty, a kto chce, może dojść do tego punktu widokowego pieszo z Bambino polje w około pół godziny. Kto się odważy, może potem i po stromych ścieżkach zejść aż do poziomu morza. Prościej — ale zależnie od pogody — jest wpłynąć do groty łodzią: rybacy zarzucają tu regularnie kotwicę, ale ponieważ ściany skalne, które oddzielają Jamę od otwartego morza, mają bardzo niskie stropy, bezpieczny transfer jest możliwy tylko przy bardzo spokojnym morzu.