Flora i fauna

Na stromych zboczach i nawisach obu wąwozów prawie nic nie rośnie, tylko krańcowo odporne trawy i dekoracyjny wawrzynek alpejski mogą się utrzymać w niegościnnym otoczeniu. Na umiarkowańszych zboczach natomiast oferuje się szeroka różnorodność chorwackiej wegetacji: ku morzu rosną rośliny śródziemnomorskie, ku stronie lądowej można odkryć zarośnięcie kontynentalno-alpejskie. Ku podnóżu gór rozciągają się ogromne lasy pełne buków, dębów, jesionów, jodeł i świerków, w bliskości szczytów zalesienie się przerzedza i pojawia się coraz więcej roślin kwiatowych i zielnych.

Z powodu wąwozów wcinających się głęboko w głąb kraju na obszarze Parku Narodowego Paklenica mieszają się typowe zwierzęta wybrzeża z charakterystyczną fauną wnętrza kraju. Szczególnie wiele rzadkich gatunków ptaków czuje się jak u siebie na ścianach skalnych przecięć, tutaj można wypatrzyć między innymi trznadla płotowego i trznadla czarnogłowego, świergotka nadbrzeżnego i kowalika. Kto zobaczy nad sobą krążące nazbyt wielkie skrzydła, ma szczęście doświadczyć na wolności jednego z zagrożonych wymarciem gadożerów, orłów przednich albo ogromnego sępa płowego. Te padlinożerne ptaki nie są w parku tylko tolerowane albo utrzymywane jako atrakcja, spełniają też praktyczny cel: gdy zdechnie jedna z owiec na pastwiskach gór, wywiezienie byłoby zbyt mozolne, wolne gnicie padliny prowadziłoby z kolei do chorób wśród jeszcze żyjących zwierząt — i tak sęp przejmuje tym „karmieniem” funkcję „biologicznego wywozu śmieci”. Obok ptaków przestrzeń powietrzną zaludniają barwne gatunki motyli, ziemia w niższych rejonach należy do jaszczurek, węży i żółwia lądowego. Na terenach zalesionych można nieraz natknąć się na jednego z płochliwych niedźwiedzi, wilków albo na jednego z żbików, które wciąż jeszcze żyją tu swobodnie i nietknięte. Odkrycie ich śladów w gąszczu nie jest trudne dla znających się na tym tropicieli, ale zobaczenie samych zwierząt jest rzadkością — ale niektórym jest tak może nawet milej… Łagodniejsze i liczniejsze są kozice, które można zobaczyć na przyprawiających o zawrót głowy występach skalnych. Były kiedyś rodzime w górach, potem jednak zostały udomowione albo wytępione i w latach 70. XX wieku ponownie wypuszczone. Od tego czasu w znacznej mierze zagospodarowały swoje „nowe stare środowisko” i wydają się cieszyć z pełnego rozmaitości widoku wspinaczy sportowych dokładnie tak samo, jak odwrotnie!