Wspinaczka — park Paklenica

Bezpośrednio przy wejściu do wielkiego wąwozu w pobliżu parkingu spotykają się wspinacze i ci, którzy chcą się nimi stać. W tym dość łatwym terenie umieszczone są wystarczające zabezpieczenia, by powoli nabrać smaku do pionowego poruszania się. Szczególną atrakcją są gniazda sępów płowych, które znajdują się powyżej dróg wspinaczkowych. Te rejony są dla sportowców oczywiście zamknięte, ale krążenie ptaków drapieżnych i ich obecność w gnieździe są dla czekających miłośników wspinaczki mile widzianym programem rozrywkowym. Im dalej się wnika w park narodowy, tym bardziej wymagające stają się drogi: w pensjonacie Rajina spotykają się zawodowi wspinacze, by wytyczać nowe drogi albo przeszukiwać obszerne archiwum oryginalnych relacji z pierwszych przejść. Znani free climberzy zostawili tu cenne wskazówki i prowadzili poszukiwania do swoich własnych przewodników. Szczególnie idylliczne i estetyczne są drogi na zachodniej ścianie Anica kuk, które wymagają jednak już wielogodzinnego marszu dojściowego. Na tej wysokiej na 400 m ścianie oferowane są w lecie także kursy. Kto chce zbadać ten odcinek, który pochłonął już kilka tragicznych ofiar, na własną rękę, najlepiej niech zabierze swoje wyposażenie biwakowe i rozłoży wycieczkę wspinaczkową i pieszą na kilka dni. Wtedy Vidakov kuk, Bojin kuk, Babin kuk i ściany małego wąwozu są jednak niepowtarzalnymi przeżyciami i wyzwaniami, przy których należy tylko uważać, by nie przeszacować własnych umiejętności.