Przejdź do treści
Porta Croatia Przewodnik po Dalmacji

Jeziora Plitwickie

Prošćansko jezero

Tu zaczyna się łańcuch: powyżej spotykają się dwie rzeki, Czarna i Biała, a to, co przynoszą, zbiera się na 636 metrach w tej niecce — najwyższej z szesnastu i, przy 37 metrach, jednej z najgłębszych. Płoty z gałęzi i traw, od których jezioro wzięło nazwę, stały nad brzegiem, by chronić pola za nimi od powodzi. Ponieważ niecka leży tu jeszcze w dolomicie, brzegi są łagodne i zarośnięte trzciną, a nie urwiste — bujna zieleń, podczas gdy niżej w kanionie tło dają wapienne skały. A ponieważ wielkie wodospady są daleko, ma się tu spokój nawet od przyrody. Ze ścieżki na wschodnim zboczu widać jezioro na całej długości ku południowi.

Ciginovac

Jezioro leży wyraźnie niżej niż Prošćansko i oddziela je od niego tylko wąska bariera; przez nią spada wodospad, który je zasila, a najpiękniejszy widok na niego jest właśnie stąd. Topielec, o którym pamięta nazwa, chciał łowić ryby — i nie jest jedyny w łańcuchu: cztery z szesnastu jezior noszą imię kogoś, kto miał w nich zginąć. Żadna główna trasa nie dochodzi do brzegu; kto chce jezioro zobaczyć, wybiera górną ścieżkę. Wokół stoi las bukowy, który jesienią świeci aż w wodę.

Okrugljak

Nazwa mówi wszystko: jezioro jest niemal okrągłe, kocioł w lesie, na 613 metrach. Wodospad nad nim nazywa się Labudovački, od łabędzi, i jest największym stopniem górnych jezior; woda jest tu jeszcze zimna i szybka, więc martwica wapienna rośnie szczególnie prędko, a próg przesuwa się rok po roku. Za wodospadem i pod nim ciągnie się w skale sieć jaskiń, tak gęsta, że mieszkańcy mówią o parku jaskiń. Jedno i drugie ma tę samą przyczynę: to, co tutaj buduje martwicę, gdzie indziej wydrąża kamień.

Batinovac

Nazwa skraca całą historię do trzech słów — żadne źródło nie mówi, kim babka była ani kiedy utonęła. Samo jezioro jest zaledwie stopniem w schodach między Okrugljakiem a Veliko jezero. Właśnie to czyni je pouczającym: na jego brzegach widać, jak powstaje bariera — mchy i algi wyłapują wapń z wody, inkrustują się i rosną dalej, aż powstanie z tego próg. Pomost prowadzi tak blisko, że warstwy da się przeliczyć.

Veliko jezero

Ten, kto nadał mu nazwę, miał przed oczami tylko sąsiadów — wśród szesnastu jezior „Wielkie Jezioro" jest jednym ze średnich. Woda przychodzi z Batinovca i na drugim końcu spada do Malo jezero, które leży zaraz poniżej. Razem tworzą miejsce, w którym łańcuch jest najciaśniej ustopniowany: między dwoma jeziorami jest tu tylko kilka kroków.

Malo jezero

„Małe Jezioro" ma nazwę tylko w parze z sąsiadem powyżej; dzieli je jedynie niski próg z martwicy. Przy wysokiej wodzie oba niemal zlewają się w jedno, przy niskiej próg stoi między nimi jak jasna krawędź. Drewniany pomost przecina tu wodę, a ponieważ głębokości prawie nie ma, patrzy się aż na dno.

Vir

Wir, od którego jezioro wzięło nazwę, jest tam, gdzie woda wpływa. Jest najmniejsze z szesnastu — raczej rozszerzenie biegu niż własna niecka. Poniżej zaczyna się Galovac, a przejście tam jest jednym z najżywszych miejsc górnej części: woda spada nie jednym stopniem, lecz wieloma małymi naraz.

Galovac

Czy herszt zbójców, którego mieli tu zastrzelić, w ogóle istniał, nie wie nikt — łańcuch przechowuje więcej legend niż dokumentów. Galovački buk jest pewny: spada kilkoma strugami przez szeroką, zarośniętą barierę i dla kogoś, kto idzie z dołu, jest pierwszym wielkim obrazem górnej części. Wokół leży kilka małych niecek, których nie liczy się do szesnastu, ale robią to samo co wielkie.

Milinovo jezero

I ta nazwa należy do topielca, a tym razem zachowała się w całości: Mile Mirić. Jezioro jest płaskie, gęsto zarośnięte i latem miejscami zielone od roślin wodnych. Należy do grupy małych niecek, które razem tworzą przejście do Gradinsko jezero. Pomost prowadzi przez sam środek, często tylko na szerokość dłoni nad wodą.

Gradinsko jezero

Gradina to miejsce obronne, a jedno stało kiedyś nad brzegiem; nad ziemią nie zostało z niego nic, trzyma je sama nazwa. Jezioro jest ostatnim dużym przed Kozjakiem, wydłużone i na brzegach obrzeżone trzciną. Wiosną gniazdują tam ptaki wodne, a pomosty są w kilku miejscach świadomie odprowadzone od brzegu. Woda odpływa z niego w wiele małych niecek, które noszą nazwę Burgeti.

Buk

Nazwa jest dźwiękiem: chorwackie buk znaczy zarazem szum i wodospad. To nie jedno jezioro, lecz kaskada małych niecek między Gradinsko jezero a Kozjakiem, Burgeti. Woda nie płynie tu ze stopnia na stopień, lecz rozchodzi się wachlarzem i znajduje drogę w dziesiątkach rynien. To miejsce, w którym park jest najgłośniejszy, a pomosty prowadzą w sam środek.

Kozjak

Na 535 metrach, najgłębsze jezioro parku i jedyne, po którym pływa statek — elektryczny, bo silniki nie mają tu czego szukać. Kozy, o których mówi nazwa, pasły się na wyspie w jeziorze, Štefanijin otok, bezpieczne przed wilkami; inne źródła odwracają opowieść i każą trzydziestu z nich utonąć, gdy uciekały przed wilkiem w wodę. Wyspa ta jest jedyną w całym łańcuchu. Kozjak dzieli jeziora górne od dolnych: co przejdzie jego barierę, spada w wapienny kanion. Kiedyś były to dwa jeziora — bariera między nimi zapadła się pod wodę i dziś rozpoznać ją można tylko jako mieliznę.

Milanovac

Żadne źródło nie mówi, kim był Milan; czwarty topielec łańcucha zostawił po sobie tylko imię. Jego jezioro jest pierwszym z dolnych i wraz z nim zmienia się wszystko: niecka nie leży już w miękkim dolomicie, lecz w kanionie z wapienia, ściany stoją pionowo, a las kończy się na krawędzi. Woda przychodzi przez wielką barierę Kozjaka, którą widać stąd od dołu. Barwa często przechodzi w turkus, bo dno jest jaśniejsze niż w jeziorach powyżej.

Gavanovac

Skarb Gavana ma leżeć na dnie; nikt go nigdy nie wydobył. Jezioro jest małe i leży w kanionie zaraz pod Milanovcem. Z jego brzegu droga prowadzi do Šupljary, „przedziurawionej" jaskini, przez którą schodzi się z góry w kanion. Ponieważ ściany stoją tu blisko, jezioro pół dnia leży w cieniu — jego woda wydaje się ciemniejsza niż w jeziorach powyżej.

Kaluđerovac

Jaskinie, w których miał mieszkać mnich, leżą zaraz powyżej, a jedną z nich widać ze ścieżki. Jezioro jest przedostatnim w łańcuchu, oprawione w skały, z jednym z najspokojniejszych brzegów w dolnej części. Woda, która z niego odpływa, tworzy po Velikim Slapie drugi wielki stopień kanionu.

Novakovića brod

Dwie historie o nazwie biorą się z samego słowa: brod znaczy dziś statek, ale w starych nazwach miejscowych jest brodem, miejscem przeprawy — i jedno, i drugie tu pasuje. Jezioro jest ostatnim z szesnastu, na 503 metrach, a więc dobre sto trzydzieści metrów niżej niż pierwsze. Tu łańcuch się kończy: zaraz poniżej Veliki Slap spada z siedemdziesięciu ośmiu metrów, najwyższy wodospad Chorwacji, a ze zbiegu wód powstaje Korana. Kto przychodzi od głównego wejścia, staje najpierw tutaj — i widzi łańcuch od jego końca.

Położenie

44.87643° N, 15.60917° EMapa się ładuje …

Dane mapy © współtwórcy OpenStreetMap · Kafle OpenFreeMap

44.87643° N, 15.60917° E
Luksus tam, gdzie oddycha wybrzeże. Najlepsze noclegi na Riwierze Makarskiej Wille na Riwierze Makarskiej

Zapytaj kogoś, kto zna ten region.

Znamy miejscowości i plaże, o których piszemy. Jeśli zostanie pytanie, napisz do nas.

Napisz do nas